czwartek, 19 listopada 2026

1732–1735: Lata niewoli

Brudny obóz jeniecki w Dolnym Barro był jednym z nierozwiązanych problemów pozostawionych przez zawarty rozejm. To w nim i prawdopodobnie innych podobnych miejscach przetrzymywano jeńców. Choć obóz znajdował się wysoko w górach, które mogły przypominać rodzinne okolice, dla Alykindera było to miejsce tak odległe od wygodnego życia, jak to tylko możliwe.

Obóz był ponurym miejscem. Ucieczka wydawała się niemal niemożliwa ze względu na jego odległe położenie i otwarty teren wokół. Monotonny jadłospis składał się z rzadkiej papki, bulw i okazjonalnego bochenka czarnego chleba. Było to miejsce, w którym łatwo było popaść w apatię i stracić wszelką nadzieję. Jednak oczytany is-Caerten nie zamierzał pozwolić, by złamału go liche warunki. Zajął się dwoma nowymi przedsięwzięciami. Pierwszym było podtrzymywanie morale współwięźniów.

Alykinder postanowił założyć gazetę dla internowanych. W niewielkim obozie, odizolowanym od cywilizowanego świata, mogło się to wydawać pomysłem skazanym na niepowodzenie. Wiedział jednak, że samo zajęcie czymś ludzi jest ważniejsze niż końcowy rezultat. Zaczął od angażowania współwięźniów w różne projekty. Jedna grupa zajęła się produkcją papieru ze starych opakowań i skrobi z bulw. Inna, złożona głównie z inżynierów z 111. Batalionu, przystąpiła do budowy prowizorycznej prasy drukarskiej.

Zaczął od werbowania współwięźniów do prostych zadań. Jednych zaprzągł do robienia papieru ze starych opakowań, szmat i krochmalu z bulw. Innych, głównie inżynierów ze 111. skłonił by zabrali się za budowę prowizorycznej prasy drukarskiej. Alykinder koordynował prace, namawiał i targował się ze strażnikami o niezbędne drobiazgi, aż wreszcie prasa była gotowa, a z maszyn zjechał pierwszy numer „Kroniki Obozowej” – wydrukowane atramentem sporządzonym z pasty do czyszczenia butów i sadzy, na papierze wykonanym ze starej bielizny.

Coraz więcej więźniów zgłaszało chęć udziału w pracach nad gazetą. Alykinder był ciągne w ruchu i koordynował prace poszczególnych zestołów. Dzięki uporczywemu naleganiu udało mu się nawet uzyskać wywiad z komendantem obozu, który zgodził się dla świętego spokoju, licząc na to, że natrętny is-Caertena się od niego odczepi i przestanie zasypywać jego kancelarię listami.

Nic z tych działń nie umknęło uwadze Syrnola Chota, najwyższego rangą jeńca. Był pod wrażeniem, że jego podkomendrni przeszli od stagnacji i rozpaczy do aktywności, a nawet zaczęli odzyskiwać cień nadziei.

Chot został ranny w ostatnich chwilach walk pod Goana Creek. Rana nogi uległa zakażeniu i konieczna była amputacja. Leżąc na szpitalnym łóżku, regularnie spotykał się z Alykinderem, tak narodziła się między nimi przyjaźń.

Drugie przedsięwzięcie Alykindera było tajne i bardziej ambitne: chciał udokumentować wszystkie błędy popełnione podczas całej kampanii i oblężenia Holn, a następnie przedstawić swoje wnioski w formie książki.

W ostatnich minutach przed capstrzykiem, a także podczas każdej wolnej chwili, Alykinder dokładnie analizował porażkę pod Holn i zapisywał swoje przemyślenia. Wytykanie błędów przez oficerów w stopniu is-Caertena nie było mile widziane przez najwyższe dowództwo wojskowe, co gorsza, Alykinder przedstawił również radykalną tezę polityczną, jego zdaniem niepowodzenie oblężenia Holn było konsekwencją wielowiekowej skostniałej struktury społeczeństwa i sposobu prowadzenia przez nie wojen.

Do tego momentu wojny prowadzono w dużej mierze w oparciu o oblężenia i kampanie, których celem było zdobycie ograniczonych obszarów terytorium. Działaniom wojennym towarzyszyły równolegle negocjacje polityczne, a strony podejmowały zdecydowane wysiłki, by zachować ziemie i miasta w możliwie nienaruszonym stanie – nawet kosztem życia żołnierzy.

Alykinder argumentował, że przyczyną takiego stanu rzeczy były silne powiązania między Pierwszymi Rodami i ich wzajemnie przeplatające się interesy. Ograniczona wojna pozwalała zachować wartość nieruchomości i ziemi. W tym układzie żołnierze byli zasobem, który można było poświęcić, ale miasta już nie.

Tradycyjny sposób prowadzenia oblężeń – nieokreślony w czasie, przewlekły, połączony z kalkulacjami politycznymi, a w istocie zaprojektowany tak, by pozostawić atakowany cel w możliwie nienaruszonym stanie i podtrzymać pozycję wyższych klas społecznych – był, jak twierdził, systemem zarówno moralnie niewłaściwym, jak i militarnie bezcelowym.

Długa Wojna nie mogła się zakończyć, dopóki Pierwsze Rody i ich polityka będą kontrolowały życie poszczególnych państw.

Teza Alykindera zakładała, że sposobem na zakończenie pojedynczej wojny, a ostatecznie także całej Długiej Wojny, nie powinno być prowadzenie oblężeń i zdobywanie niewielkich obszarów terytorium. Należało zamiast tego jak najszybciej zajmować jak największe obszary, aby wstrząsnąć przeciwnikiem i zmusić go do politycznego rozstrzygnięcia konfliktu.

Siły wroga powinny być atakowane jedynie w celu związania ich walką i uniemożliwienia im przemieszczania się, tak aby pozostałe oddziały mogły zajmować słabo bronione, lecz strategicznie istotne obszary. Alykinder wyliczył, że środki logistyczne potrzebne do przemieszczania ogromnego sprzętu oblężniczego można z powodzeniem wykorzystać do omijania silnych punktów oporu i przeprowadzania błyskawicznych uderzeń na bardziej wrażliwe cele. To właśnie jego przekonująca analiza logistyczna i propozycje zmian, skupiające się na dostarczaniu żołnierzy oraz zaopatrzenia za pomocą sterowców, stanowiły drugą połowę książki.

Pewnej nocy 1734 roku, gdy prasa drukarska zakończyła już prace nad najnowszym wydaniem gazety, Alykinder wyprosił swoich współpracowników z pomieszczenia drukarni i przystąpił do własnoręcznego drukowania niewielkiej książki zatytułowanej Zasady Stosowanie Sił Powietrznych

Wraz z rosnącą potęgą Alykindera książka ta miała stać się znana po prostu jako Principia albo Zasady.

Następnego ranka nieco zdenerwowany Alykinder wręczył książkę Syrnolowi Chotowi. Ten mimo ciężkiego stanu zdrowia spowodowanego infekcją, nie odrywał się od lektury przez dwie doby, czytał ją wielokrotnie i długo analizował. Gdy Alykinder odwiedził go ponownie, obaj rozmawiali cicho i bardzo poważnie. Alykinder nigdy nie ujawnił szczegółów ich rozmowy, ale kiedy dobiegła końca, Chot objął go w geście przyjaźni.

W 1735 roku osiągnięto polityczne porozumienie w sprawie jeńców wojennych i internowani zostali odesłani. Chot, poważnie osłabiony ranami i infekcją, zmarł na parę chwil przed osiągnięciem granicy Tok.

Alykinder otrzymał awans na stopień Caertena i został przydzielony do Północnego Okręgu Wojskowego. Był to jego rodzinny region, ze murów Skar w którym się urodził, przy dobrej pogodzie można było dostrzec najbliższe miasta-państwa Dolnego Barro.

 

blogger templates | Make Money Online