::: Black Grom Studio :::

Kim u diabła jest ten Alykinder, skąd się wziął i o co mu chodzi z tą całą Krucjatą?! Tych kilka poniższych linijek odpowie na część pytań.
Tekst pochodzi stąd Alykinder - The Quar. W pierwszej części przejdziemy przez młodzieńcze lata i początek kariery wojskowej, aż do niewoli po klęsce pod Goana Creek. Trochę czytania będzie, ale warto, bo nakreśla kontekst i ukazuje strukturę społeczną dominującą na Alwydzie.



Alykinder - Ojciec Krucjaty

Pete Murray, Edward McEneely i Joshua Qualtieri

1711–1727: Wczesne lata

Sune Alykinder Rhynn Venk urodził się w 1711 roku w kraju Tok, w górskim mieście-państwie Skar. Klan Sune należał do najzamożniejszych w całym Tok, niestety nie mógł poszczycić się szlacheckim pochodzeniem zaliczającym go do Pierwszych Rodów tego kraju.

Jego prapradziadek założył w Skar niewielki warsztat naprawy sterowców, który z czasem rozrósł się do największego producenta tych maszyn na wschodnim kontynencie. Sune Industries wiodło prym wśród konstruktorów sterowców w Skar. Ich wyroby uchodziły za najlepsze w całym Tok, a być może nawet w całym Alwydzie. Z czasem firma stała się głównym wsparciem finansowym najambitniejszych i najbardziej śmiałych przedsięwzięć w Toku i wielu innych projektów realizowanych w krajach ościennych, oczywiście o ile pozwalały na to chwilowe sojusze i częste wojny z sąsiadami.

Miasto-państwo Skar zajmowało sześć szczytów w Górach Svarld i w chwili narodzin Alykindera liczyło blisko milion mieszkańców. Podobnie jak wszyscy synowie Skar, Alykinder dorastał, doskonale radząc sobie w niebezpiecznym górskim terenie. Szybko też okazało się, że ma wyjątkowy talent do pilotowania sterowców i balonów, których mieszkańcy Skar używali do przemieszczania się między szczytami.

W chwili narodzin ścieżka życiowa Alykindera wydawała się przesądzona, miał być wychowywany z myślą o przejęciu rodzinnego interesu, a być może nawet jako pierwszy miał wynieść ród Sune do stanu szlacheckiego. Alykinder marzył jednak o karierze żołnierza. Od samego początku wiedział, czego chce, a na pewno nie zamierzał zostać magnatem branży sterowcowej.

Nie spotkało się to z dobrym przyjęciem w jego rodzinie. Był przeciętnym uczniem i wykazywał niewielkie zdolności czy zainteresowanie biznesem. Często dochodziło między nim a ojcem do burzliwych kłótni o jego przyszłość. Na tydzień przed swoimi szesnastymi urodzinami zostawił rodzicom list, zabrał się na gapę transportowcem powietrznym i w dniu swoich szesnastych urodzin był już w Bul Maren, stolicy Toku. Zaciągnął się do wojska pod fałszywym nazwiskiem i dwa dni później był już na szkoleniu podstawowym.

1727–1730: Lata przedwojenne

Nie minęło wiele czasu od rozpoczęcia szkolenia, zanim Alykinder i jego instruktorzy zrozumieli, że ten drobny, oczytany młodzieniec nigdy nie będzie miał odpowiedniej kondycji ani wytrzymałości, by zostać tokijskim rhyflerem. Dostrzegli jednak jego niezwykłą inteligencję i umiejętność rozwiązywania problemów. Wkrótce po ukończeniu szkolenia podstawowego został więc odesłany, do Fort Till, gdzie znalazł swój nowy dom w Korpusie Inżynieryjnym. Wygląda na to, że mniej więcej w tym czasie Alykinder porzucił swój nom de guerre i zaczął posługiwać się prawdziwym imieniem.

Niewiele wiadomo o jego służbie w Fort Till. Dokumentacja Alykindera z okresu rekrutacji zaginęła, a większość jego towarzyszy z rocznika zginęła później nad Potokiem Goana. To właśnie tam po raz pierwszy spotkał Syrnola Chota komendanta Szkoły Inżynieryjnej, nieszablonowe myślenie szeregowego wywarło na dowódcy silne wrażenie. Alykinder posiadał dwa rzadkie wśród quarów talenty, był kreatywnym myślicielem i urodzonym mediatorem. Z łatwością łagodził spory między drącymi koty towarzyszami broni, a także znajdować najefektywniejsze sposoby pokonywania inżynieryjnych problemów.

Po ukończeniu szkoły inżynieryjnej pierwsze dwa lata służby w terenie spędził na południowej granicy, najpierw w 33. Regimencie Tok, a później w 10. Gwardii Tok. Był to dość spokojny okres, podczas którego doskonalił swoje umiejętności i unikał kłopotów. Zachowana dokumentacja z tego czasu zawiera same pochlebne opinie. Pod koniec dwuletniej rotacji był już na dobrej drodze do awansu na stopień is-Caertena.

Przez krótki czas brał udział w oblężeniu Spir Tul, gdy to miasto-państwo próbowało odłączyć się od Tok w 1729 roku. Jednak przez większość trwającej sześć miesięcy bitwy zajmował się przygotowywaniem ładunków wybuchowych dla oddziałów minerskich i staraniem się, by nie dostać się pod nieustający ostrzał. Jego rola w tych wydarzeniach była później wyolbrzymiana przez wiele osób, ale nigdy przez samego Alykindera ani przez członków jego najbliższego otoczenia.

Na początku 1730 roku Lower Barro, po kilku latach gróźb, w końcu przekroczyło południową granicę Tok przez Przełęcz Miran, wprowadzając na jego terytorium regularną armię. Już po tygodniu od rozpoczęcia inwazji wojska Barroan posunęły się w głąb kraju na 13 mil, zajęły Wiss, Brackle oraz Port Holn. Niebawem przerzuciły w ten rejon kolejne 3 dywizje i zaczęły umacniać swoje linie. Rozpoczęły się negocjacje polityczne i wszystko wskazywało na to, że Dolne Barro zakończy wojnę ze znacznym nabytkiem terytorialnym. 10 Gwardia Tok, a wraz z nią Alykinder, znajdowała się już w pociągach jadących na północ. Oddział miał spędzić trzy miesiące na przezbrojeniu i odpoczynku w Bul Maren, jednak w trakcie podróży zmieniono rozkazy i przekierona go by pomógł odeprzeć inwazję z Barro.

Syl-Caenerol Losta dowodził siłami na północy i prowadził desperacką walkę obronną, oczekując na posiłki z południa. Marynarka wojenna Tok zdołała zablokować port Holn, ale zaopatrzenie dla wojsk Barro wciąż napływało przez granicę.

Losta utrzymał pozycje, a gdy zaczęły napływać posiłki, nie tracił czasu na ich wdrożenie. Jego plan zakładał użycie nowych oddziałów z południa, nieobeznanych z lokalnym terenem, do oblężenia Holn i odcięcia w ten sposób portu od lądowych linii zaopatrzenia. Następnie zamierzał wydzielić lekkie jednostki piechoty i skierować je do zablokowania Przełęczy Miran, przecinając wszelkie dostawy zaopatrzenia do Barro. W tym czasie jednostki pancerne miały wyprzeć przeciwnika z Wiss i Brackle, po czym skierować się na Holn. Losta liczył, że uda mu się odciążyć oblegających miasto żołnierzy w ciągu dziesięciu dni.

Baenyr Alykinder przybył wraz z resztą 10. Gwardii Tok pewnej wyjątkowo burzliwej nocy. Błyski piorunów mieszały się z rozbłyskami wystrzałów pierwszych dział oblężniczych, które właśnie zajęły pozycje i rozpoczęły ostrzał Holn.

1730–1732: Oblężenie Holn i starcie przy Goana Creek

10. Gwardia należała do pierwszych oddziałów, które zajęły pozycje wzdłuż głównych dróg prowadzących do Holn. Wsparcie zapewniał im 111. Batalion Inżynieryjny, dowodzony przez Syrnola Chota, byłego komendanta szkoły inżynieryjnej w Fort Till. Chot spotkał swojego protegowanego, krótko po jego przybyciu i natychmiast przeniósł do 111. Batalionu awansując do stopnia is-Caertena.

Oblężenie Holn rozpoczęło się fatalnie. Wczesnowiosenne burze przybierały na sile, wojska pancerne syl-Caenerola Losty spóźniały się, a w samym Holn znajdowały się znacznie większe siły przeciwnika niż zakładali dowódcy Tok. Ledwie 10. Gwardia zdążyła rozpocząć oblężenie miasta, gdy siły Barro przeprowadziły kontratak, wprowadzając przez Przełęcz Miran kilka dywizji. Pozbawiona większego wsparcia własnych wojsk pancernych, wyczerpana niemal trzymiesięcznymi walkami, lekka piechota Tok poniosła druzgocącą klęskę. Masę sprzętu porzucono w pokrywającym wszystko błocie, niepowstrzymana armia Barro parła naprzód przelewająć się przez wyłom w linii obronnej Tok.

10. Gwardia i 111. Batalion Inżynieryjny, nieznające ani terenu, ani szczegółów planu operacyjnego, kontynuowały rozbudowę umocnień oblężniczych. Robiły to nawet wtedy, gdy oddziały lekkiej piechoty zostały już zmiecione z Przełęczy Miran. Fortyfikacje Tok zostały zaprojektowane z myślą o odparciu ataku potencjalnego ataku od strony obleganego Holn, ale tył i zaplecze były praktycznie bezbronne.

Pierwszym ostrzeżeniem o kolejnym natarciu Barro byli uciekinierzy z oddziałów lekkiej piechoty, którzy małymi grupami zaczęli przedostawać się na pozycje Tok. Wkrótce po nich dotarły dramatyczne meldunki z ginących posterunków inżynieryjnych, których załogi nie były w stanie zorganizować skutecznej obrony.

Syrnol Chot był jedynym wysokim rangą oficerem, który zorientował się, że rozpoczęło się nowe natarcie. Rozkazał przekształcić okopy oblężnicze w pozycje obronne. 111. Batalion Inżynieryjny zdołał naprędce zbudować umocnienia, po czym znalazł się pod atakiem zarówno od strony Holn, jak i od strony interioru.

Dysponując niedokładnymi mapami i nie mając pojęcia, jak liczne siły przeciwnika stoją naprzeciwko niego, Chot podjął próbę wycofania się do Tok przez Goana Creek. To co miało być uporządkowanym odwrotem, szybko przerodziło się w chaos. Rhyflerzy Tok w panicznej ucieczce masowo porzucali okopy zmierzając ku obiecującemu ratunek strumieniowi. Oddziały saperskie podchodzące do brzegu Goana Creek odkryły, że opady deszczu podniosły poziom wody, praktycznie uniemożliwiając przeprawę. Armia Tok utknęła otoczona i zdezorientowana na brzegu rzeki.

Po serii chaotycznych i wzajemnie sprzecznych rozkazów, a także po nieudanej próbie przekierowania nurtu Goana do naprędce wykopanego kanału, 10. Gwardyjska i 111. Batalion Inżynieryjny okopały się w dolinie Goana Creek, zbierając siły do ostatniej walki.

Za ich plecami znajdowała się wezbrana, niemożliwa do pokonania rzeka. Brakowało im również sił potrzebnych do zabezpieczenia flanek. Przeciwnik miał niemal pięciokrotną przewagę liczebną, Losta zginął prowadząc bezskuteczny kontratak, wszystko się posypało. By zapobiec dalszemu, bezsensownemu przelewowi krwi, Chot dowodzący teraz, wydał rozkał złożenia broni.
Był to poważny cios dla sił zbrojnych Tok, który oznaczał koniec całej kampanii. Niebawem rozpoczęto negocjacje, które doprowadzą do zawarcia pomiędzy Tok i Barro rozejmu, lecz póki co, ocalałe resztki dawnej 10. Gwardii i 111. Batalionu Inżynieryjnego zostają internowane i zamknięte w górskim obozie gdzieś w Dolnym Barro...