poniedziałek, 27 lipca 2026
Sytuacja zaopatrzeniowa FOD nie napawała optymizmem. Syrnol Hafren w pierwszym raporcie do domu określił ją jako „stanowiącą wyzwanie”. W drugim napisał już, że jest „poważna”. W trzecim uznał ją za „bez znaczenia, bo i tak nikt tego nie czyta”. Gdy dostawy ustały, FOD musiała radzić sobie sama z tym, co jej zostało. Cała sztuka polegała na tym, by utrzymać sprzęt w sprawności tak długo, jak to tylko możliwe.
Operacja „kombinowania” zaopatrzenia toczyła się z równie śmiertelną powagą, co walka na froncie. Creevscy sojusznicy pomagali, jak mogli. Czasem przysyłali pokaźny zapas, a czasem nic. Wszystko zależało od tego, który południowy lord kontrolował dany szlak w danym tygodniu.
Standardową procedurą stał się odzysk sprzętu z pola bitwy. Zanim skrzynie dotarły na pozycje FOD, nierzadko przechodziły z rąk do rąk po kilka razy. Ich pierwotne oznaczenia zamalowywano albo zeskrobywano do czysta. Nikt nie pytał, skąd się wzięły.
Tego, czego FOD nie przewidziała – i czego jej oficjalne raporty do domu nigdy w pełni nie oddawały – to sposób, w jaki brak dostaw zmienił sam charakter tej formacji. Rhyflerzy, którzy przybyli jako konwencjonalna armia ekspedycyjna, stawali się coraz bardziej zahartowani, zaradni i wręcz obsesyjnie zazdrośni o swój ekwipunek. Każda broń była doglądana z troską graniczącą z czułością. Każda taśma amunicyjna była ładowana z uwagą kogoś, kto dobrze wie, że następnej już nie dostanie. Do roku 1782 FOD toczyła już zupełnie inną wojnę niż ta, na którą niegdyś wypłynęła.
